Korkuyorum...

Ya yetmezse nefeslerim yaşamaya? Ya öylece kesilirse birden herşey? Kararırsa gözlerimin önü? Depozitosuz bir hayat kalırsa ellerimde... Son damlasına kadar tükenmiş, ambalajı yırtılmış, güneşten sararmış... Öylece tutuştururlarsa elime bir kalem kağıt; 'buraya kadarmış, yaz bakalım neler gördün, duydun, yaşadın' derlerse.. Ne yazarım o küçük kağıda küçük ellerimle? Ne görebildim ki henüz? Kaç nefes alabildim kendime? Ertelemelerle doldurdum hayat boşluklarımı.. Yapabildiğim en iyi şey kendimi suçlamaktı, durmadan ertelemek, kendine kızmak,sövmek.. Bir çizgi çekmeli hayatla arana..


Renklerin içinde inatla gri kalmak isteyen benim.. Köşede oturup hayatın bir gün sana uğrayacağını sananlardanım.. Ne komikmiş tüm bu olanlar, düşüncelerim.. Şimdi şimdi anlıyorum..

Korkuyorum.. Yaşamamaktan, hayatın kıymetini bilememekten korkuyorum..