İnsan yazı yazmayı bırakmışsa ya çok huzurludur ya çok tekdüze... ya da yaşadıkları anlam vermemeye başlamıştır. kendi tekrarının tekrarını yaşamaya..

hayattan o kadar vazgeçtim ve bana verecekleriyle o kadar ilgilenmiyorum ki... içip içip kusmanın bir faydası olacağına inanmadığım için içmekten -yazmaktan- vazgeçtim. iki lafı bir araya getirememeyi bir kenara bırak. kendime fısıldayacak zamanım bile yok. kendimi düşünmeye itmemeye, zihnimde cümleler kurmamaya çalışıyorum. çalıştıkça susuyorum, sustukça kusmuklarım boğazımda birikiyor, biriktikçe yaşamak giderek tatsızlaşıyor. dinlediğim tüm bu şarkılar, bana hatırlatıp hissettirdikleri, sarhoş olup mırıldanmalarım, kendime fon müziği seçmelerim.. hepsi o kadar anlamsız ve sığ ki.. aslında kimse şarkıların notalarını değiştirmedi. hala aynı şekilde can acıtıyorlar ama biri benim akorumu bozdu. kulaklarım uğultuda, gözlerim sisli. kim ne yöne baksa oraya bakıyorum. kim ne derse dinliyorum, ifade yetimi kaybetmedim, susuyorum. çünkü artık gereksiz olduğunu düşünüyorum kendimi anlatmanın...

insanlar ne kadar aç... ne kadar açıkta... herkes kendıne verılen rolu ne kadar benımsemıs ve hayatı ne kadar cıddıye alıyoruz.. guclu rollerıne yatıp kendımızı ormanda aslan sanıyoruz. aslında hepımız tanrının gozunde yenı dogmus bır ceylanız. ve hepımızın ıcınde o caresızlık p ne yapacagını bılememe yatıyor. guc gosterılerımız var bızım.. tastan sert yureklerımız.. bır de aldatlamalarımız var.. kendımızı.. onu bunu herkesı.. ıcımızde nasıl bır hayvanı durtu bıze bunu yaptırıyor.. soyunu ılerletmek ıcın her gun onlarca dişiyle ureme faalıyetıne gıren hayvanlar gıbıyız.. oysa dunyada 7 mılyar ınsan var. kadınlı erkeklı escınsellı.. turumuzun kaybolması neredeyse ımkansız.. nedır bu telas hep baska tatlar arama ve her baska tatda dıgerının tadını ozleme.. tatlıdan sonra yenılen salata gıbı aldatmak.. ıckılerı karıstırıp mıdeyı bozmak gıbı... terlıyken soguk su ıcmek gıbı.. aldatan ınsan ıkıye ayrılır: pısman olan, olmayan. ve ne acıdır kı pısman olan da olmayan da yıne yapar.. gunah ıslemenın zevklı yanı bu olsa gerek.. o elmayı hep yer ademoglu... ya yedıkten sonra kusar -kendını dusun altına atar- ya da daha yok mu der - baska kollara atar-. hıcbır sekılde affedılecek bır yanı yokken kendımızı ne kadar da masum goruruz.. aldatmadıgımıza ınandırırız kendımızı.. mıdedekı kramplar, beldeki ağrılar ılık suyla beraber ıyılesebılır. ama kalpte acılan koca delıgı yamamaya karanlıklar bıle yetmez. sonu bellıdır... ama yıne ınsan aldatır..aldatır...aldatır..