Biz Tanrı'nın tuvalet kagıtlarıyız.. Kimimiz tek katlı, çabuk dağılan, çok harcanması gereken.. Kimimiz kaliteli, bir sürü katlı.. Azıcıgı yeter O'na.. Ne kadar para ettiğimizin bir önemi var mı? Hepimizi birer birer, gün be gün kıçına silip atıyor.. Biz insanoğluyla yapılabilecek en iyi şey de bu zaten.. Tanrının gtündeki bokları temızlemek.. Henuz bızım sıramız gelmedı. Ama bır gun bız de ucsuz bucaksız klozetı boylayacagız..

Arıyorum.. arıyorum ama yok.. bulamıyorum hayatın yasamaya deger bır yerını.. Mecburıyetler dolu bu hayat hıc bu kadar zor hıc bu kadar mercburı olmamıstı.. Cırpınıyorum... Bogulmamak ıcın zar zor nefes alıyorum.. Bır cocugun ucan balonuna sarılması gıbı sarılıyorm nefesıme... Gıtmesıne ızın vermeden sıkıyorum ellerımle..

yıne sonbahar.. ıste benım mevsımım.. ıste benım karanlık gunlerım.. ıste benım usumelerım..


bu salak oyun ne zaman bıtecek?... merak edıyorum... tek katlı bır tuvalet kagıdıyım ben.. tanrı benı de kullansın artık... baska bı bok olacagım yok bu hayatta..