Hayat belirtileri buldukça kendimde, kısa kısa yazmaya çalışıyorum. Eskisi gibi uzun uzadı yazılar yazmaya varmıyor elim,dilim,yüreğim.. Beynim sıfırlanmış durumda. Deli gibi çalışıyorum. Gözüm sadece ayakkabıları görüyor, onları kokluyorum, onlarla dertleşiyorum. Ah ayakkabılar! Onlar bile anlamıyor, boş boş bakıyor bana.. Hayatla çok iç içe değildim ama bu kadar koptuğumu da hatırlamıyorum hiç. Belki bir gün düzelir her şey.. Bu günlerde hissettiğim tek şey mutsuzluk. Hemde öyle lafta değil ha! Bildiğin kara bulut.. Boşlukta ip atlıyorum sanki.. Öyle bir şey içimdeki.. Mutsuzum.. Olabildiğince...